फार वर्षांपासून, भारतीय वारसा इतिहासाच्या पुस्तकांच्या आणि धुळीने माखलेल्या संग्रहालयाच्या कपाटांच्या मागे बंदिस्त होता—परंपरा ही केवळ भूतकाळाशी संबंधित गोष्ट आहे या कल्पनेने तो मर्यादित होता.

ते युग आता संपत आहे. ब्रशच्या प्रत्येक फटकाऱ्यात आणि धाग्याच्या प्रत्येक विणीत सौंदर्य पाहणाऱ्यांना ते आधीच माहित आहे.

हीच ती वेळ आहे. आपल्या मुळांशी पुन्हा जोडले जाण्याची आणि आपल्या संस्कृतीचा अभिमानाने स्वीकार करण्याची. आपल्या मालकीच्या वस्तूंमध्ये अधिक जीव ओतण्याची. जेव्हा तुम्ही कलेला विलासिता मानणे थांबवून आत्म्याची भाषा मानू लागता तेव्हा काय होते हे शोधण्याची.

अश्वगंधाच्या अचूकतेपासून ते अजिंठा आणि वेरूळच्या प्राचीन कुजबुजीपर्यंत, आम्ही निर्माण करणाऱ्या हातांचा आणि जतन करणाऱ्या हृदयांचा गौरव करतो.